tag:blogger.com,1999:blog-17138888889114498512012-02-22T23:11:50.311Zشیننوشت های<br>شایاشایاnoreply@blogger.comBlogger436125tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-53691486383188299782012-02-22T12:56:00.005Z2012-02-22T14:20:57.746Zبه این موضوع خیلی فکر کرده ام. از همان زمانی که از مرزهای ایران برای اولین بار میگذشتم، از زمانی که در جایی افتادم که دومین جمله بعد از سلام، "کجایی هستی؟" بود/هست. امروز، از "خانه و خانمان" و "بیخانمانی" ام که بگذری، تکلیفم کم و بیش با این بخشم معلوم است. در قاموس قلب من، اگر بخواهم مرزی و خطی برای جایی بکشم و اعتباری برای این خط کشی ها و مرزبندی های جغرافیایی و سیاسی قایل شوم و بگویم من به این شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-41371200521567807542012-02-22T01:20:00.000Z2012-02-22T01:21:14.792Z!you know, they say, every saint has a past, every sinner has a future(A Good Woman, 2004)شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-49442526396166763462012-02-21T03:45:00.004Z2012-02-21T03:49:48.130ZIn this world, there are only two tragedies: one is not getting what one wants, the other is getting it!The last is much too worse; the last is the real tragedy(A Good Woman, 2004)شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-56284699861228161122012-02-19T23:16:00.000Z2012-02-19T23:17:16.026Zامان از مولوی، امان!مرغ بر بالا پران و سایهاش میدود بر خاک، پرّان مرغوش ابلهی صیاد آن سایه شود میدود چندانک بیمایه شود تیر اندازد به سوی سایه او ترکشش خالی شود از جستجو ترکش عمرش تهی شد، عمر رفت از دویدن در شکار سایه، تفت… شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-54977028118061577232012-02-19T18:00:00.003Z2012-02-19T18:06:25.338Zقهوه با بوی نم و ته-نگاه تو......having coffee in Saint Martin's Cryptشایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-2777019284239145652012-02-18T01:20:00.011Z2012-02-18T15:26:08.893Zموضوع انشا: در آینده میخواهید چکاره شوید؟!امروز راب اومده بود لندن. کم نمیاد لندن ولی اون چند ساعتی که میاد اونقد دقیقه به دقیقه ش رو از قبل برنامه چیده و پر کرده که من فقط اون اوایل فکرشو کردم که بهش بگم که کلی پول منو سیو میکنی اگه وقتی میای یه ندا بدی و همینجا همو یه جایی ببینیم و من همش پا نشم بیام. ولی در حد یک فکر موند دیگه. همیشه پا میشم 4 ساعت میشینم تو قطار و میرم. انتظاری هم ندارم. من دانشجوشم، اون که دانشجوی من نیست. تازه مگه شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-16777551264997328142012-02-17T02:25:00.002Z2012-02-18T15:24:31.302Zیک پیاده رویی هست، هی میروم و می آیم...دو حالت بیشتر نداره: یا ادامه بدی به همین نبودنش و دلت رو خوش کنی که کسی هست که بیادش دلخوشی و یادش هم دلت رو می لرزونه و با صداش، پلکهات بی اختیار رو به سراشیبی میگیرند ، یا بگی که بسه دیگه و سویت را از روی ش بچرخانی...بیشتر که فکرش را می کنم، می بینم خیلی هم البته فرقی نداره. هر دو حالتش یک جایی از دل آدم رو بد می سوزونه، چه اون بودن و چه این نبودن، تو هیچکدومشون آرامشی نیست... و یک احساس گس شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-13446213390924117992012-02-16T00:43:00.004Z2012-02-16T00:57:39.037Zیک میز و یک صندلی و یک استکان چای تلخ... شبهایی که میگذرند... اینگونه...برام یک کلمه نوشته بود: "برگشتم..." من؟ اولش یه جواب بلند براش نوشتم از اون جوابا که معلوم بود چه همه دلم تنگش شده، چه همه منتظرش بودم، الان کجاست؟ راستی اون کی بود برام خوند؟ چه صداش خوب بود، چه همه اون ترانه ی آذری پرتم میکنه به دورترها، به عاشقیت، خدا هم که نرو نیس با عاشفیت... همه اینها رو نوشتم، اما انگشتم رو دکمه ی "سند" مکث کرد، فکر کرد، این پا اون پا کرد، بلاتکلیف منو نیگاه کرد، آخرشم شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-53119802060288503562012-02-15T23:04:00.002Z2012-02-15T23:40:08.507Zامشب تلویزیون بی بی سی انگلیسی برنامه ای در مورد تغذیه پخش میکرد. اعلام کرد که در سال 2011 بالاترین اعتیاد آدمها به سه قلم چیز بوده. این اقلام عبارتند از: قهوه فیسبوک شکلات داشته باشید دنیای ما را!شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-56136520526565830912012-02-14T00:03:00.011Z2012-02-16T14:42:20.774Zدارم ناخن های لاک زده ی دلم را میکشم...هی گلم دلم سخت است ترک اعتیاد. معتادها میدانند چه میگویم... تو؟ اعتیاد ِ آغشته ی تمام آنچه "درون" م نام دارد... تو در دنیای بیرون م نیستی/نبودی، اما درون را پاک گرفتی. با توی ِ درونم خوابیده ام، بیدار شده ام، بیرون رفته ام، بلند بلند هم حرف زده ام، حتی گاهگاهی رنجیده ام، دعوا که نه ولی قهر کرده ام، باز داغتر آشتی کرده ام، هر بار که سیگاری گیرانده ام حواسم به دستهایت بوده، هر بار کتاب شعری گشودهشایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-77739080199103435632012-02-13T00:41:00.009Z2012-02-13T00:55:57.726Zآنشب سایه ی مردی از پشت چنارهای گورستان ظهیرالدوله گذشت*"...موقعی که فروغ مُرد، همه چیز عوض شد. پدرم به یه حالت عجیب گرفتار شده بود و فضایی که توی خونه ما حکمفرما بود، خیلی فضای سنگینی بود. من و مادرم خیلی برامون سخت بود که فشار غم پدرمون رو بتوینم تحمل کنیم. پدرم یه آدمی شده بود که نمی شد باهاش حرف زد، نمی شد به هیچ عنوان باهاش ارتباط برقرار کرد. تو خونه حضور داشت اما یه حضوری بود که مثل این که تو این دنیا نیست. من یادم میاد که از پنجره اتاقم بیرون شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-10724471382044242802012-02-10T23:44:00.005Z2012-02-16T22:22:54.805Zمن باب ثبت در تاریخامروز برای اولین بار از مرزی گذشتی... 21 بهمن ماه 1390.اینجا مینویسم که یادم باشه... شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-30305941218400006982012-02-08T00:25:00.006Z2012-02-08T00:49:03.402Zخانه آنجاست که دل آنجاست؟؟!امروز کلاس عربی، بحث در مورد "خونه" بود. آقا معلم از تک تکمون پرسید که خونه تون کجاست؟ من همش تو دلم خدا خدا میکردم که نفر بعدی پرحرفتر باشه و دیرتر نوبت حرف زدن من بشه. برای خودمم دردناکه که اینقدر فوبیای این کلمه رو دارم. چقد این کلمه رو سرم هوار میشه. اصلن نمیدونم کجا خونه مه. حسم نسبت بهش مثل آدمی میمونه که وسط برهوت قطب نماش از کار افتاده... واقعن کجا آدمها حس و حال "خونه" دارن؟ وقتی "خونه" شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-18519991136378324132012-02-05T12:49:00.002Z2012-02-05T12:55:34.516Zجشنواره ی فیلم فجر!یادداشت ِ "از این لحاظ" را که مینوشتم هنوز مانده بود به شروعِ جشنواره و هنوز مانده بود تا برنامهی روزِ اول ِ جشنواره اعلام شود و باخبر شویم که ساعت شش و ربع اولین روز جشنواره در برج میلاد قرار است بازی دو تیمِ پرسپولیس و استقلال را روی پرده نمایش دهند و تماشاگرانی که ماندهاند بازی را بارها بزرگتر از صفحهی تلویزیون خانهشان خواهند دید. امّا هیچوقت جایی خواندهایم که در جشنوارهی فیلم کن،شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-88743822653698211592012-02-05T00:52:00.003Z2012-02-05T01:24:01.820Zبرف میاد. دختر ننه سرما خوشش میاد. همینجوری تا صبح بباره، نیم متری میشینه شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-21284705080887466142012-02-02T15:47:00.002Z2012-02-02T15:51:13.896Zمیدونی؟! یک نقطه ی غمگینی در من هست که همه جا با من هست... فرقی هم نمیکنه که کجا باشم و با کی باشم و در چه حالی باشم، مجلس ختم باشم یا عروسی رفته باشم. همه جا هست، بای دیفالت ِ بودنم... از طرز و مدل زندگی ام پشیمون نیستم اصلن که هیچ، دوستشم میدارم گاهگاهی. میدونم که بازم برگردم عقب، بازم همینم. بازم چمدونم رو میبندم... در کل هم بنظرم آدم شادی هستم، ولی اون نقطه هه هم هست. و میدونم که هست. اما به شایاnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-12526721766326203622012-02-01T01:48:00.022Z2012-02-02T10:50:47.873Z1خب الان دو صبحه! تا اینجاش که چیز خاصی نیست! اما از پک ِ سوم به بعد هم هست! و این یعنی که الان نمیتونم بنویسم ... آرام میشینم، جرعه به جرعه، منتظر ِ این خود ِ بعد از پک سوم... عاشق این خود ِ از پک ِ سوم به بعدمم... فردا بقیه شو مینویسم... نمیشه که سرانگشتات اینجوری داغ شده باشن و اینمدلی پلکات میل سرخی به سراشیبی گرفته باشن و همه چی در لرزش دل و اشک باشه و بعد نشست و پست آپدیت کرد که!... شایاnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-24821713650956902072012-01-29T00:17:00.007Z2012-01-29T01:06:46.418Zروزگاری من ِ مجنونی را می شناختم که مسیر روزهایش از چهارراه طالقانی تا ایرانشهر بود... این تکه را هی میرفت و برمیگشت، با قدمهای بلند، با چشمانی ملتهب. به امیدی؟! شاید. نمیدانم... گذرت اگه اوفتاد اونطرفها، میبینی که خیابون زیر قدمهاش ساییده... تا جایی که خسته شد... و یکروز ایستاد... و من، چه همه گذشته ام از آن روزگاران... امشب با دو تا عکس و سه تا دست نبشته ته ِ کمدم و یه آهنگ (که خودمم نمیدونم شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-51326426518355134782012-01-28T14:29:00.006Z2012-01-28T14:43:29.681Zدر اعماق دریاها...بقیه شم: اینجاشایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-24851869482662951542012-01-26T14:16:00.005Z2012-01-26T14:34:49.008Zچقدر از نداشتنت میترسم آقای*منمرا با این بالش و این دو تا ملافه و این سه تا شکلات روی میزت راه میدهی؟ میشود وقتی مینویسی دست چپت توی دست من باشد؟ اگر خوابم برد موقع رفتن جا نگذاری مرا روی میز از دلتنگیت میمیرم... وقتی نيستی میخواهم بدانم چی پوشيدهای و هزار چيز ديگر... تو بگو چطور به خودم و خدا کلافه بپیچم تا بيایی؟ خندههای تو کودکیام را به من میبخشد و آغوش تو آرامشی بهشتی و دستهای تو شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-83861379348628917812012-01-26T01:30:00.002Z2012-01-26T01:32:06.786Zنگاتیو حرمت دارد، قیچی نکنیدشایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-74525291484035469202012-01-23T21:20:00.001Z2012-01-23T22:56:28.074Zسال اژدهاامروز چینی ها سال چهارهزار و هفتصد و ده شان را کورنومتر زدند. امروز آغاز سال چینی اژدها بود. چینی ها معتقدند که بودا تمام حیوانات زمین را خواست که بیایند تا او به آنها آموزه هایش را بگوید. از تمامی حیوانات زمین، فقط 12 تاشان آمدند. بودا نام هر حیوان را بر برجی نهاد و امروزه ما نام سالهایمان را بنا بر اینکه آغاز سال نو در کدامین برج باشد، به نام آن حیوان مینامیم. سال نوي چينی از مهم ترين تعطيلات شایاnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-2368840346218822172012-01-23T11:45:00.001Z2012-01-23T11:46:43.043Zاندر باب محبت بی بدیل خانواده!نشسته جلوم، دلگیر. میگه بهش گفتم که "ما دو تا برادریم و اگه گوشت تن هم رو هم بخوریم، استخوونامونو جلو تو نمیریزیم که" نگاهم میکند، به امیدی که همراهی و همدلی اش کنم در این حرفی که زده به طرف. من؟ بنظرم خب وقتی گوشت تن هم را خوردید، دیگه استخووناش به چه دردی میخورن؟ بریزین جلو همون طرف دیگه! شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-86953377987342182302012-01-22T23:19:00.003Z2012-01-22T23:40:56.586Zخسته ام... خیلی............پ.ن.بلد نیستم این "خیلی" رو یه جوری بنویسم که حق خستگی م ادا بشه... کاش میشد خط الرسم واژه ها هم جوری هم میبود که بیشتر بیانگر باشند. همه ی "خیلی" هایی که نوشته میشوند، یکجور "خیلی" نیستند... صدا و صوت انگار گویاتره باز... تُن ِ صدا بیشتر بیانگره، ولی تُن ِ واژه ها رو نمیشه نوشت. تُن ِ این "خیلی" ِ امشبم رو نمیشه نوشت...شایاnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713888888911449851.post-36272304636532903132012-01-21T17:51:00.003Z2012-01-22T23:20:43.834Zخانوم های محترمه! گوش دادن به موسیقی هنگام اپیلاسیون بشدت توصیه میشود. حتمن هم با هدفون باشد (موسیقی ِ محیط مستقیم نمیرود توی مخ تان و اثربخش نیست) و اسپیکر را هم تا ته بلند کنید. تجربه ی امروز اینجانب نشان داده که با این روش، درد اپیلاسیون تا حد یکدهم حتی پایین می آید. فقط حواس بانوان محترم باشد که اونجایی ش که شجریان اوج گرفته که "باده بگردان ساقیا" و شمام باهاش اوج گرفتین، حواستون به خانوم شایاnoreply@blogger.com1